فوتبال ما هر چقدر هم که بیدروپیکر است و دست مدیران نالایق گیر افتاده، اما در نهایت سود هنگفت آن در جیب خارجیهای بیکیفیت و صدالبته دلالان میرود. فرقی هم نمیکند وضعیت اقتصادی کشور چطور باشد. گویا برهههای حساس کشور فقط دامن مردم را میگیرد، وگرنه فوتبالیستهای بیکیفیت خارجی با توجه به قراردادهای هنگفت و دقیقی که به لطف دلالان داخلی امضا میکنند، خیالشان از بابت دریافت همه دستمزد و چه بسا غرامت و خسارت راحتراحت است.
البته بهتر است اخبار مربوط به فوتبالیستهای خارجی شاغل در لیگبرتر فوتبال را پیگیری نکنید. اگر هم پیگیر هستید، لااقل سعی کنید رقم دستمزدشان را متوجه نشوید، چراکه ارقام نجومی قراردادهای آنها فقط یأس، ناراحتی و عصبانیتتان را بیشتر میکند. سرخابیهای تهران در این راه بدجور با هم رقابت میکنند و برای آنکه از هم سبقت بگیرند، حاضرند پول بیتالمال و حق مردم را راحت و آسوده حیف و میل کنند. پرسپولیس در این فصل یک بازیکن به نام سرژ اوریه گرفت؛ مدافع ساحل عاجی، همان بازیکنی بود که هپاتیت داشت و مصدوم هم شد. به رغم همه حواشی که داشت، کلاً ۲۶۰ دقیقه بازی کرد! جالب است بدانید اوریه قراردادی ۷۸۰ هزار دلاری با قرمزها داشته و این باشگاه برای آنکه از شر او خلاص شود تلاش کرد با اوریه به توافق برسد، اما این بازیکن که از وضعیت اسفناک فوتبال ایران خبر دارد توافق نکرده و حالا باید منتظر شکایتش باشد. جناب اوریه ۳۹۰ هزار دلار از دستمزدش را گرفته و برای گرفتن بقیهاش هم وارد عمل شده است. خندهدارتر اینکه باشگاه نهتنها از گذشته عبرت نگرفته، بلکه اخیراً با دنیل گرا قرارداد یک میلیون و ۱۰۰ هزار یورویی بسته، بازیکن مجارستانی برای تقویت خط دفاعی پرسپولیس به ایران آمده است.
داستان اندونگ هم که به قوت خود باقی است و مدیریت باشگاه به جای آنکه جواب ساپینتو را بدهد به دنبال بهانه میگردد. داکنز نازون یکی از بیکیفیتترین بازیکنانی است که استقلال به خودش دیده است. دو ماه پیش معاون حقوقی پیشین باشگاه فاش کرد این بازیکن هم ناراحتی قلبی دارد و هم قرارداد ۲ میلیون و ۸۰۰ هزار یورویی با آبیها بسته است.
اینها تنها چند نمونه از هنرنماییهای مالی مدیران سرخابی است که خسارتهای آن مستقیماً از بیتالمال پرداخت میشود. هیچکس هم عین خیالش نیست، یعنی در سالهای گذشته آنقدر غرامت و هزینه هنگفت بابت بازیکنان و مربیان خارجی پرداخت شده که عملاً دیگر خبرش برایمان عادی شده، منتها کیست که نداند این دلارها و یوروها نباید اینگونه حیف و میل شود و آقایان موظفند از بودجه بیتالمال حفاظت کنند. ولی واقعیت این است که دلالها و واسطههای متعدد هر زمان اراده کنند هر خارجی بنجل و ناشناختهای را به فوتبال ایران قالب میکنند. این پروژههای نجومی با همکاری مستقیم مدیران باشگاهها به سرانجام میرسند و خبری از بازرسی و بررسی و این حرفها هم نیست. ناراحتکنندهتر اینکه همین مدیران به مدیریتشان مینازنند و برای حفظ جایگاه خود هر کاری میکنند. اینکه تیم نتیجه نمیگیرد و هواداران ناراضی و ناراحت باشند نیز تغییری در اصل قضیه به وجود نمیآورد.
در این وانفسا برای خودمان هم عجیب است که خیال میکنیم بالاخره نهادهای نظارتی و مسئولان بالادستی نیمنگاهی هم به فوتبال میاندازند و به فساد این رشته رسیدگی میکنند. این پولهای بیزبان از جیب ملت پرداخت میشود و هزینهاش را مردم میپردازند. با این شدت گرانی و نابسامانیهای اقتصادی حداقل در ظاهر هم شده و برای مدت محدود هم که شده فکری به حال قراردادهای نجومی فوتبال ایران کنید.
